Instagram LinkedIn Tekstnet
 
 
Petra Davids 21 09 2010 blogs
 

Afscheid nemen

woensdag 25 mei 2016

Omdat ze af en toe zo gek is als een deur (net als ik), spontaan is, energiek, ze vol ideeën zit, de raarste dingen bedenkt, in m’n bad heeft gelegen (zonder mij hoor), we samen wijn dronken, onze paden elkaar steeds weer kruisen, ze op d’r kop gaat staan wanneer ze dat wil, ze de boel op z’n kop zet, we elkaar tegelijkertijd whappen wanneer ze met vakantie is, terwijl het bij haar zeven uur vroeger is. Omdat ze reuring in de tent brengt.

The end of an era

Afgelopen dinsdag was ‘the end of an era’. Collega Peter verhuisde in december met z’n gezin al naar ’t Hoge Noord’n, nu heeft hij ook een baan gevonden in Grun. Om ons verdriet weg te drinken, pakten we met een paar andere collega’s nog een biertje in The Basket. Uiteraard met flink wat bitterballen. En Groninger mosterd.

Toen ik de kinderen zaterdag naar m’n ex bracht, voelde ik me daarna compleet leeg. Het afscheid viel me dit keer zwaar. De tranen bleven maar stromen toen ik thuis kwam. Ik moest ermee dealen. Vond ik. “Zoek gezelschap op. Dat helpt”, whappte iemand.

Tijdelijk of definitief

Afscheid nemen. Of het nu tijdelijk is of definitief, het raakt je. Het raakt me. Omdat je je hecht aan iemand. Aan haar gezelschap, zijn grappen, haar knuffel, zijn onbevangenheid. Omdat je je kwetsbaar opstelt en iemand toelaat. Om te voorkomen dat ik door een partner geraakt word, zoek ik ‘m niet. Maar je kinderen, collega’s, vrienden raken je ook wanneer ze uit je leven verdwijnen.

Eigenlijk heb ik een verschrikkelijke hekel aan afscheid nemen. Ik doe het liever niet. Ik wil er niet aan. En toch moet het. Soms.