Instagram LinkedIn Tekstnet
 
 
Petra Davids 21 09 2010 blogs
 

Koers houden

maandag 25 mei 2015

We verloren elkaar in onze studententijd uit het oog. Groningen - Amsterdam was kennelijk een te lang traject. Toen onze moeders elkaar in 2004 in mijn geboortedorp spraken, bleken we allebei zwanger van ons eerste kind. Ruim twee weken na de geboorte van onze zoon werd haar oudste geboren.

Tijdelijk thuis
Afgelopen zaterdag zaten we in de namiddagzon op een bankje in de binnentuin van mijn tijdelijke thuis. Met een koel glas Sauvignon blanc, een schaaltje gezouten pinda’s en een pakje Marlboro gold. Scheiden betekent dat er veel op losse schroeven staat. Een woning vinden in Utrecht is geen sinecure. "Je doet het toch maar", zei ze tegen me. Een hart onder de riem steken. Zo ervoer ik dat. Dat doet je goed. In tijden dat de golven op zee hoog zijn en je niet weet of je na die hoge golf ineens naar beneden duikt, dan leef je van dag tot dag. Dan zie je in de verte wel een horizon, maar die doet er op dat moment niet toe. Je moet laveren, het zeil aantrekken, weer wat loslaten, het roer stevig vasthouden en een koers bepalen.

Ik zit niet alleen op die boot. Ik heb een grote verantwoordelijkheid voor twee kleine matrozen die er niet voor gekozen hebben op die ruige zee te zitten. En zeeziek te worden. Dat betekent: alle zeilen bijzetten! Iedere dag opnieuw. Er komt een moment dat er land in zicht is. En we weer vaste vaste grond onder onze voeten voelen. Tot die tijd maak ik me het zeemanschap steeds beter meester. Schip ahoy!